காதலுக்கு கண்கள் இல்லை

பொறிக்கப்பட்ட நினைவுகள் பொதிப் பொதியாக
பொழிவிழக்கிறது.. அதில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக
ஆவியாகிறது எனது ஜீவன் கண்ணீராக மாறியே..

கூண்டவிட்டு ஒரு பறவ..

காதலின் சொந்தம் சோகமொன்று தான்...
வாழ்வதில் நியாயம் நம்பாசமே மொசமல்ல
இது வாழ்வின் மோட்சமே உறவுகள்
உணரும் வரை மாறாதது எம்சோகமும்..

யாருக்கு ஆறுதல்

நினைவுகள் ஆழமாக ஆழமாக கனக்கிறது
இதயம்.. மீளா துயரமதில் உன் ஞானபகங்கள்
மீளாமல் உன்னை நாடுகின்றது ஆறுதல் தேடி
என் சார்பாக..

ஒரு பெண்புறா..

அழுது அழுது தீர்த்த பின்பும் கூட என்னுள்ளம்
இன்னும் ஆறவில்லை.. இன்று வரையில் மகளாக
தொடர்ந்த என் நிழலில் இன்று தொடர்வதென்னவோ
நீ தந்த காயங்கள் மாத்திரமே..

பாடி அழைத்தேன் உன்னை

மொழியொடு நா இருந்தும் ஊமைதான்
என்காதல் இதயமது விழித்திருந்தும் என்
நினைவுகளை மட்டும் உன்னில் உறங்க
விட்டது ஏனம்மா.