பெண்மை கொண்ட மௌனம்

நினைவுகளின் தேக்கமே என் காதல் என்றானது
இன்று உன்பிரிவினால்..
நிழல் கூட நிராகரிக்கின்றது நிஜம்
எதுவென்று அறிந்த பின்பும் கூட..
என்னவளின் பிரிவிற்கு மாற்றீடு மரணமது
மட்டுமே..

சோதனை தீரவில்லை..

சொற்களில் சிதைகின்றது இன்றைய பந்தங்கள் இன்பம்
என்கையில் தோள்தரும் அன்புள்ளங்கள் எனச்சொல்லும்
அம்பு உள்ளம் துன்பம் எனும் போது அறிமுகமற்றவரிகள்
ஆகிவிடுகின்றார்கள்..

வெத்தல மடிச்சு கொடுத்த ..

கண்களால் வந்த காதல் எம்மனம் இணைந்த பின்பும்
கூட தவிப்பு அது மட்டும் துணையாகிவிட்டது நம்
வாழ்வில் காரணம் ஏதும் இல்லாமலேயே..

கல்யாணம் ஆயிரம் காலத்து..

அஃனியின் சாட்சிதனில் சேரும் நெஞ்சங்களின் காதல் மட்டும்
அஃனியில் சங்கமம் ஆகுது..
அஃனியதற்கு எண்ணை இந்நெஞ்சங்களின் புரிந்துணர்வு
தான் ..

தோப்பிலே இருந்தாலும்..

சுற்றி இருக்கும் பந்தங்கள் சுமையேற்றி
சுகம் காணம் நேரம் சுற்றங்கள் யாரென்று
நன்றாகவே புரிகின்றது.. வருவதும் போவதும்
அவரவர் தேவைக்கேற்ப தானடா..